Śniący uchodzi za jednego z najbardziej niedocenionych łotrów w historii Gothica, bo większość graczy zna go wyłącznie jako finałowego bossa pierwszej części albo fałszywego bożka z bagiennej sekty. Prawda jest dużo ciekawsza – mówimy o jednym z najpotężniejszych sług Beliara, demonie, który chodził po świecie na długo przed tym, jak Bezimienny w ogóle trafił do Kolonii. Jego macki sięgały dalej, niż większość graczy się domyśla, od fundamentów samej bariery po wydarzenia, które dopiero rozegrały się w Myrtanie.

Orkowie wiedzieli, kim on naprawdę jest

Ludzie nazywali go Śniącym, ale to było imię nadane przez tych, którzy nie rozumieli, z czym naprawdę mają do czynienia. Orkowie znali go pod prawdziwym imieniem – Krushak – i od samego początku wiedzieli, że to nie bóg, a demon na służbie Beliara. Cała historia zaczyna się jakieś tysiąc lat przed wydarzeniami z jedynki, gdy jeden z orkowych klanów, przegrywający wojnę z rywalami, poprosił Beliara o wsparcie. Bóg zniszczenia nie wysłał przeciętnego pomocnika – Krushak był z górnej szuflady demonicznej hierarchii i rozprawił się z wrogim klanem bez większego problemu.

Wdzięczni orkowie zbudowali mu ogromną podziemną świątynię, naszpikowaną pułapkami i magicznymi zabezpieczeniami. Z czasem jednak demon przestał się zadowalać samym kultem – chciał pełnej kontroli. Kapłani, którzy go przywołali, z wolnych wyznawców zmienili się w niewolników, a ich serca posłużyły do związania demona ze światem materialnym. To właśnie te pięć serc stało się później kluczem do jego pokonania.

Uśpienie, które nie było snem

Orkowie w końcu przestraszyli się własnego stwora i zdecydowali go uśpić, korzystając ze starożytnej magii. Tu pojawia się sedno całej zagadki – uśpienie zatrzymało ciało Krushaka, ale nie jego umysł. Demon pozostał w pełni przytomny, mogąc wpływać na sny, emocje i podświadomość innych istot, mimo że jego ciało leżało nieruchomo przez setki lat. Cierpliwie czekał na okazję, żeby się uwolnić.

Ta okazja nadarzyła się dopiero, gdy król Robar II nakazał otoczyć tereny z magiczną rudą barierą. Magowie odpowiedzialni za rytuał nie mieli pojęcia, że pod ziemią drzemie coś dużo potężniejszego niż złoża rudy. Energia Krushaka zmieszała się z zaklęciem bariery, przez co kopuła wyszła znacznie większa i silniejsza, niż planowano. Demon nie tylko przetrwał jej powstanie – częściowo ukształtował jej finalną postać, a być może nawet czerpał z niej moc.

Jak powstała sekta wokół fałszywego boga?

Krushak postawił na infiltrację, nie na siłę. Wybrał sobie więźnia imieniem Y’Berion i zaczął zalewać go wizjami – nie jako demon, a jako łagodne, boskie objawienie, obiecujące wyzwolenie od magnatów i zniszczenie bariery. Y’Berion kupił to w całości, i tak na świat przyszło Bractwo Śniącego. To nie była zwykła religia – to była machina zbudowana pod jeden cel: uwolnienie demona. Y’Berion, Cor Kalom, Cor Angar i resztę przywódców obozu Krushak po prostu wykorzystywał jako nieświadome pionki.

Bagienne ziele to jeden z najsprytniejszych elementów całej intrygi. Oficjalnie miało „otwierać umysły na boskie objawienia”, w praktyce uzależniało wyznawców i czyniło ich podatniejszymi na psychiczny wpływ demona. Im więcej ktoś go zażywał, tym łatwiej Krushak mógł grać na jego emocjach. Drugim filarem planu była wydzielina Pełzaczy, na której właściwości demon naprowadził Cor Kaloma – strażnicy świątyni regularnie wyprawiali się po nią do Starej Kopalni, nie wiedząc, że pracują na rytuał przebudzenia swojego „boga”. Cała ta operacja trwała ponad dekadę, bez pośpiechu, bez błędów – Krushak grał na długą metę.

Bezimienny jako zagrożenie, którego demon nie przewidział

Wszystko zaczęło się rypać, gdy do Kolonii trafił Bezimienny. Krushak wyczuł od razu, że to nie jest zwykły skazaniec – bohater był narzędziem przeznaczenia, wplecionym w starszy konflikt między Innosem, Beliarem i Adanosem, choć sama gra nie mówi tego na głos od razu. Demon próbował go eliminować różnymi sposobami: opętanie Nyrasa, szaleństwo Baala Lukora, podsunięta wizja prowadząca na Cmentarzysko Orków – wszystko to było reżyserowane, nie przypadkowe.

Pycha Krushaka okazała się jego zgubą. Był przekonany, że nikt nie zdemaskuje go przed przebudzeniem, ale Y’Berion w ostatnich chwilach życia zobaczył jego prawdziwą, demoniczną postać i zdążył przekazać tę wiedzę swoim uczniom. Równolegle Xardas, kopiąc głębiej w temat bariery, jako pierwszy człowiek odkrył, kto naprawdę za nią stoi. Z pomocą orkowego szamana Ur-Shaka udało się też zlokalizować świątynię i znaleźć sposób na zniszczenie demona.

Finał w świątyni i wygnanie, nie unicestwienie

Ostateczna konfrontacja odbyła się w świątyni Śniącego – kompleksie pełnym pułapek, nieumarłych i orkowych kapłanów. Kluczem do pokonania Krushaka było zniszczenie serc pięciu kapłanów odpowiedzialnych za jego przywołanie, a każde z nich trzeba było przebić mieczem Uriziel, żeby otworzyć drogę dalej.

Tu warto rozwiać częste nieporozumienie: Bezimienny nie zabił Krushaka w finałowej walce. Otworzył portal do wymiaru Beliara i wypchnął go z powrotem, skąd przyszedł. To wygnanie, nie eliminacja – i potwierdzają to późniejsze wydarzenia w serii, gdzie demon wraca w dodatku Arkania, próbując znów manipulować polityką, zanim zostaje wygnany po raz drugi.

Dlaczego to wszystko ma znaczenie

Pod względem czystej mocy Krushak był na szczycie hierarchii sług Beliara – wpływał na sny ludzi znajdujących się kilometrami od jego ciała, manipulował emocjami, opętywał, tworzył iluzje i komunikował się telepatycznie z całymi grupami naraz, do tego władając ogniem, telekinezą i magią snu. Nawet jego wygląd zdradzał coś więcej niż typowego demona – gigantyczny, pełzaczowaty kształt z rogami i maską, co wielu fanów łączy z faktem, że prawdziwe Pełzacze roiły się w okolicach jego świątyni na długo przed przebudzeniem.

Śniący nie był bogiem ani prorokiem. Był cierpliwym, wyrachowanym demonem, który przez ponad tysiąc lat budował fałszywą religię, manipulował całymi społecznościami i niemal odzyskał wolność, zanim ktokolwiek zdał sobie sprawę, z czym właściwie ma do czynienia. To właśnie ta cierpliwa, długofalowa gra czyni go jednym z ciekawszych czarnych charakterów w całym uniwersum – nie potworem czekającym na końcu lochu, a starożytną inteligencją skrytą w cieniu.