Mixtape to jedna z tych gier, które już po pierwszych minutach pokazują, że nie próbują rywalizować z wielkimi blockbusterami rozmachem czy widowiskową akcją. Zamiast tego stawiają na emocje, klimat i bardzo osobistą historię o końcu młodości. Efekt? Produkcja potrafi uderzyć mocniej niż niejeden ogromny RPG czy dramatyczna gra AAA.

Cała historia skupia się na trójce przyjaciół – Stacey, Slaterze i Cassandrze – którzy spędzają razem swoją ostatnią noc przed wejściem w dorosłość. Następnego dnia wszystko ma się zmienić. Wyjazdy, nowe miasta, nowe obowiązki i świadomość, że ich paczka już nigdy nie będzie wyglądała tak samo. To motyw, który przewijał się w kinie i grach dziesiątki razy, ale tutaj został pokazany w wyjątkowo naturalny sposób.

Największą siłą gry są właśnie bohaterowie. Postacie w Mixtape wypadają niezwykle autentycznie, a dialogi brzmią tak, jakby naprawdę prowadziły je osoby stojące u progu dorosłości. Bohaterowie bywają niezręczni, czasami przesadzają, dramatyzują albo zachowują się pretensjonalnie. I właśnie dlatego działają tak dobrze. Gra doskonale oddaje moment życia, w którym człowiek jest przekonany, że już wszystko rozumie, a jednocześnie kompletnie nie wie, co robić dalej.

Szczególnie dobrze wypada Stacey, która traktuje muzykę niemal jak religię i jest święcie przekonana, że jej gust muzyczny jest najlepszy na świecie. Slater z kolei to spokojniejszy, bardziej zamknięty w sobie chłopak ukrywający własną twórczość przed innymi, natomiast Cassandra dopiero zaczyna odkrywać, kim chce być naprawdę. Relacje między bohaterami są fundamentem całej gry i to właśnie dzięki nim Mixtape działa tak dobrze emocjonalnie.

Ogromną rolę odgrywa tutaj także muzyka. Już sam tytuł gry jasno sugeruje, że soundtrack będzie jednym z najważniejszych elementów całego doświadczenia. I rzeczywiście – ścieżka dźwiękowa w Mixtape jest absolutnie fenomenalna. W grze pojawiają się utwory takich zespołów jak The Smashing Pumpkins, Portishead, The Cure czy Depeche Mode.

Najlepsze jest jednak to, że muzyka nie została wrzucona do gry przypadkowo. Każdy utwór buduje konkretną scenę, emocję albo wspomnienie. Czasami zwykła jazda autem nocą nabiera ogromnego klimatu tylko dlatego, że w tle leci idealnie dobrana piosenka. Gra świetnie pokazuje coś, co zna praktycznie każdy – pewne momenty życia na zawsze łączą się w głowie z konkretnymi utworami.

Pod względem wizualnym Mixtape wygląda jak interaktywny film niezależny. Styl graficzny przypomina momentami animację poklatkową albo claymation, co tworzy bardzo charakterystyczny klimat nostalgii. Oprawa wizualna Mixtape jest jedną z największych zalet gry. Kamera często zachowuje się bardziej jak w kinie niż typowej produkcji gamingowej. Nietypowe kadry, zabawa światłem i kolorami oraz bardzo filmowy montaż sprawiają, że całość ogląda się momentami jak artystyczny film coming-of-age.

Warto też pochwalić dubbing. Voice acting stoi tutaj na niezwykle wysokim poziomie. Każda postać brzmi naturalnie i wiarygodnie, a emocje w dialogach wypadają bardzo przekonująco. Dzięki temu relacje między bohaterami wydają się prawdziwe, a nie napisane wyłącznie „pod scenariusz”.

Gameplay w Mixtape jest dość prosty, ale kompletnie nie przeszkadza to w odbiorze gry. Twórcy skupili się bardziej na budowaniu atmosfery niż trudnych mechanikach. Podczas zabawy jeździmy na deskorolce, włóczymy się po mieście, słuchamy muzyki, rozmawiamy, uciekamy przed policją albo wykonujemy bardzo zwykłe czynności codzienne. I właśnie w tym tkwi sekret tej produkcji. Mixtape potrafi zamieniać zwyczajne momenty w coś wyjątkowego.

Gra regularnie przypomina, jak wyglądały ostatnie chwile młodości. Wspólne siedzenie ze znajomymi bez konkretnego celu, nocne rozmowy o przyszłości, głupie żarty czy poczucie, że wszystko dopiero się zaczyna. Jednocześnie gdzieś w tle cały czas czuć świadomość, że ten etap życia właśnie się kończy.

Najmocniej Mixtape działa jednak wtedy, gdy zaczyna mówić o pamięci i wspomnieniach. To gra o rzeczach, których człowiek często nie docenia, dopóki ich nie straci. O ludziach, z którymi kontakt urwał się po szkole. O niewypowiedzianych słowach. O momentach, które wydawały się zwyczajne, a po latach okazują się najważniejszymi wspomnieniami młodości.

I właśnie dlatego Mixtape zostawia po sobie tak duże wrażenie. To nie jest tylko nostalgiczna podróż do lat 90. To historia o dorastaniu, zmianach i próbie zatrzymania ulotnych chwil choćby na krótką chwilę dłużej.

Mixtape to jedna z najlepszych narracyjnych gier coming-of-age ostatnich lat. Krótka, momentami zabawna, momentami bardzo melancholijna, ale przede wszystkim autentyczna. Produkcja nie próbuje być wielkim blockbusterem. Zamiast tego skupia się na emocjach i robi to naprawdę znakomicie.