Housemarque ma talent do robienia rzeczy, które bolą – i to w jak najlepszym sensie. Saros to następca Returnal, kolejna turowa przez piekło w kostiumie roguelite’a, i kolejny dowód na to, że studio wie, jak projektować walkę, która wciąga aż do bólu. Problem pojawia się wtedy, gdy gra próbuje być czymś więcej niż świetnym shooterze – i tu zaczyna się zgrzytać.

Arjun i planeta, która kradnie rozum

Arjun Devraj – ekspedytor korporacji Soltari, w którego wciela się Rahul Kohli – trafia na Carcosę, planetę pełną biomechanicznej architektury i śladów zaginionej cywilizacji. Klimat to mieszanka kosmicznego horroru, estetyki Gigera i nawiązań do modernistycznej antologii „Król w Żółci” Roberta Chambersa. Podczas każdego zaćmienia słońca planeta zamienia się w piekło, a psychoza powoli pożera umysły załogi. To dobry punkt wyjścia dla historii o powtarzaniu błędów, złamanych cyklach i walce z własną przeszłością.

I właśnie ta ambicja narracyjna jest zarówno największą zaletą, jak i największą słabością Sarosa.

Walka, która wprawia w trans

Zacznijmy od tego, co działa bezdyskusyjnie. System walki to absolutna maestria. Housemarque od lat specjalizuje się w szybkich, precyzyjnych shooterach – od Resogun i Nex Machina po Returnal – i Saros kontynuuje tę tradycję z pełną klasą. Płynne poruszanie się, agresywne tempo i napięta choreografia starć z hordami biomechanicznych stworów tworzą coś w rodzaju stanu przepływu, który trudno opisać słowami, ale natychmiast rozpoznajesz, gdy go osiągasz.

Trzy typy wrogich pocisków wymuszają ciągłe decyzje: niebieskie można wchłonąć, by naładować tarczę i zdolność mocy, czerwone można tylko odparować, żółte budują Korupcję ograniczającą maksymalne zdrowie – ale zarazem wzmacniają pewne bronie. Kontroler DualSense jest tu wykorzystany po mistrzowsku: alternatywne tryby ognia są zmapowane na połowiczne wciśnięcie spustu, które fizycznie czujesz w dłoni.

Arsenal jest zróżnicowany i każda broń ma charakter. Onslaught Rifle wyłącza automatyczne celowanie dla potężnych strzałów wymagających precyzji, Smart Rifle samo namierza cele i pozwala skupić się na unikaniu. Późne piły łańcuchowe rozrywają wrogów przez DoT. Pistolety pozostają przydatne przez całą grę. Każda broń wypada losowo z różnymi perkami, co każdy run czyni nieco innym.

Repetycja, która zmęczy

Struktura roguelite’a opiera się tu na ukończeniu każdego poziomu w jednym przebiegu. Śmierć oznacza restart od początku danego poziomu, ale każda porażka to lekcja – uczysz się wzorców, reagujesz szybciej, grasz mądrzej. To uczciwe podejście, ale niesie ze sobą problem: kiedy pokonanie bossa wymaga przepchania się przez 20-30 minut powtarzalnych aren, monotonia zaczyna się wkradać.

Saros nie jest grą o budowaniu kreatywnych buildów. Artefakty tymczasowo modyfikują statystyki, bronie losują się losowo – ale strategiczna głębia buildcraftingu, którą oferuje choćby Hades, tu po prostu nie istnieje. To bardziej test wytrzymałości i refleksu niż planowania. Dla jednych to atut, dla innych – ściana.

Stałe ulepszenia w drzewku umiejętności w bazie wypadowej nieco łagodzą frustrację – wzmocnienia zdrowia, tarczy i efektywności zasobów sprawiają, że kolejne runy są trochę bardziej wybaczające. Jest też system drugiej szansy dostępny wcześnie w grze. Saros celowo zdejmuje część ostrego kantka Returnal – czy to wada, czy zaleta, zależy od tego, czego szukasz.

Historia, która gubi wątek

Tu zaczyna się problem. Saros wyraźnie aspiruje do statusu gry z ambitną, wielowarstwową narracją – i rzeczywiście porusza interesujące tematy: zrywanie z destrukcyjnymi cyklami, rozliczanie się z przeszłymi błędami, kwestie tożsamości. Arjun to postać z prawdziwym potencjałem – jego upór, wewnętrzne zmagania i nawiedzające go wizje tworzą intrygujący portret.

Problem polega na tym, że Saros zbyt często zbliża się do przełomowych momentów, tylko po to, żeby ich nie dokończyć. Wątki są zarysowane, ale niedopracowane. Postacie poboczne sprowadzają się głównie do głosowych notatek dokumentujących ich zejście w obłęd. Rozmowy w bazie są sztywne. Gra polega zbyt mocno na literackich inspiracjach, zamiast samodzielnie domknąć swoje myśli.

Returnal działał narracyjnie, bo skupiał się wyłącznie na Selene i stopniowo, precyzyjnie odsłaniał warstwy jej historii. Saros próbuje powiedzieć więcej i przez to mówi mniej. Logi tekstowe i raporty korporacyjne są tu zaskakująco dobre – szkoda, że ta jakość pisania nie przeniknęła do głównej narracji.

Saros to świetny shooter z ambicją ponad możliwości własnej narracji. Walka jest smakowita, kontroler śpiewa, a napięcie starć z bossami wciąga jak mało co. Ale kiedy gra aspiruje do prestiżowego single-playera w stylu Sony i wyraźnie komunikuje, że historia ma się liczyć – nie dostarcza tego, co obiecuje.

Jeśli szukasz bullet-hellowego roguelite’a z doskonałą mechaniką walki i nie przeszkadza ci luźniej spięta fabuła – Saros w pełni zasługuje na twój czas. Jeśli liczyłeś na narracyjnego następcę Returnal – rozczarowanie jest możliwe.